آخر خط

دیگه نفسم بالا نمیاد................................................................................................

عصرِ ارتباطات

ما معتقدیم که ” عصرِ ارتباطات ” نام ِ دروغینی بیش نیست . 
این عصر ، عصر ِ ” تنهایی و در خود فرو رفتن ” است ! اینکه در جیب ِ همه ، از پیرمرد ِ ۸۰ ساله ی محله ی ما تا بچه های ۵ ساله مهد کودکی یک تلفن ِ همراه است ، دلیلی بر با هم بودن ِ آدم ها نیست . هیچ کس یک ظهر ِ دلگیرِ جمعه که دلت دارد از سینه در می آید و خفه شدی از بی هم صحبتی ، زنگ نمی زند و نمی پرسد ” حالت خوب است ؟ ” ، هیچ کس تو را به نوشیدن ِ قهوه های بیمزه ی کافه دعوت نمیکند! هیچ کس نمی گوید بیا با هم برویم جاده چالوس و کباب و ماهی ِ قزل آلا بخوریم . 
هیچ کس تو را به پیاده روی یک عصر ِ پاییزی دعوت نمیکند. هیچ کس حتی تنهایی اش را با تو سهیم نمیشود. وقتی زنگ می زنند با خودت شرط می بندی که حتما کاری از تو توقع دارد و بدتر از آن شرط می بندی برای پرسیدن حالت زنگ زده است یا کاری دارد و همیشه می بازی. و تماشایی است تعجب دوستان و اقوام وقتی فقط بخاطر دیدنشان بهشان سر می زنی یا تماس می گیری . سهم ِ ما از ارتباطات ،گسترش ِدردسرها و گرفتاریهایمان است

عصر ِ ارتباطات فقط یک فریب است . ما وسایل ِ ارتباطی را گسترش داده ایم که مادرها هر زمان دلشان خواست به فرزندان ِ بخت برگشته زنگ بزنند که ” کدوم گوری هستی ؟ ” و زن ها به شوهرهایشان زنگ بزنند ” کجایی؟ چرا دیر کردی؟ ” و شوهرها زنگ بزنند که ” به مامانم زنگ بزن حالش را بپرس ” و فرزندها به پدرهایشان بگویند” سر ِ راه برای من سی دی جدید ِ بِن ۱۰ هم بخر با چیپس ِ فلفلی و ماست ِ موسیر! “
ما هی هر روز تنها تر شدیم . هر روز منزوی تر شدیم. هر روز مجازی تر شدیم. ما در دنیای مجازی غرق شدیم ! ما یادمان رفت به پدربزرگ و مادر بزرگ هایمان سر بزنیم ، چون هر بار که می خواهیم از خانه بیرون برویم ، چراغ ِ اسم یک عالمه از دوستان ِ مجازی ِ ما روشن است و دلمان نمی آید بدون ِ ” گپ زدن ” با آنها برویم و وقتی ” گپ ” ِ ما تمام میشود دیگر دیر شده و خسته شده ایم از بس با کیبورد حرف زده ایم!
اینگونه است که نیمه شب می فهمیم پدرمان یک سفر ِ ده روزه در پیش دارد و ما نمی دانستیم ، ولی می دانیم که دختر ِ فلان دوست ِ ندیده ، دیروز عروسکی خریده است که وقتی دلش را فشار دهی ” آی لاو یو ” میگوید! و پسر ِ فلان بلاگر تازگی ها نقاشی میکند و عکس نقاشی اش را هم دیده ایم ، اما سه هفته است که برادرمان را ندیده ایم !
اینگونه است که دیگر همسایه از همسایه خبر ندارد . کبری خانم دارد از فلان سایت ِ خانه داری دستور ِ تهیه ِ دسری که هفته پیش در “بفرمایید شام” خیلی مورد استقبال واقع شد را می خواند و اصغر آقا دارد برای سفر به کرمان بجای علی آقا همسایه کرمانی مان از سفرتور دات کام مشورت می گیرد!

 

الله اکبر

الله اکبر .... دلار 3800 تومن

الله اکبر..... پراید 20 میلیون

... الله اکبر.....سکه 1500000

الله اکبر......آمار خودکشی بالا

الله اکبر.....آمار طلاق بالا

الله اکبر.....کشور تحت تحریم

الله اکبر.....دعوا بین رئیس جمهور و رئیس مجلس

الله اکبر.....چقدر زندانی سیاسی داریم

الله اکبر.....چقدر فرار مغزها داریم

الله اکبر.....گمرکی ماشین 120درصد

الله اکبر.....چقدر بیکار تحصیل کرده

الله اکبر.....چقدر خرافات

الله اکبر.....چقدر نون به نرخ روز خور

الله اکبر....چه تاریخ 1400 ساله پرفروغی!!!

الله اکبر...چقدر پیشرفت در صنعت الله اکبر....چقدر مردم رو پشت بام ها الله اکبر میگن!!!

با اين الله و اكبر گفتنتون يك ملت را به فناء داديد وهنوز هم عبرت نگرفتيد

اگه کوسه ها آدم بودند...

دختر کوچولو از آقای کی پرسید:

اگر کوسه ها آدم بودند با ماهی های کوچولو مهربانتر می شدند؟

آقای کی گفت:البته! اگر کوسه ها آدم بودند
...
توی دریا برای ماهیها جعبه های محکمی می ساختند

همه جور خوراکی توی آن می گذاشتند

مواظب بودند که همیشه پر آب باشد

هوای بهداشت ماهی های کوچولو را هم داشتند

برای آنکه هیچوقت دل ماهی کوچولو نگیرد

گاهگاه مهمانی های بزگ بر پا می کردند

چون که

گوشت ماهی شاد از ماهی دلگیر لذیذتر است

برای ماهی ها مدرسه می ساختند

وبه آنها یاد می دادند

که چه جوری به طرف دهان کوسه شنا کنند

درس اصلی ماهیها اخلاق بود

به آنها می قبولاندند که زیبا ترین و باشکوه ترین کار برای یک ماهی این است

که خودش را در نهایت خوشوقتی تقد یم یک کوسه کند

به ماهی های کوچولو یاد میدادند که چطور به کوسه ها معتقد باشند

وچه جوری خود را برای یک آینده زیبا مهیا کنند

آینده ای که فقط از راه اطاعت به دست می آید

اگر کوسه ها آدم بودند

در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت

از دندان کوسه تصاویر زیبا ورنگارنگی می کشیدند

ته دریا نمایشنامه ای روی صحنه می آوردند که در آن ماهی کوچولو های قهرمان

شاد وشنگول به دهان کوسه ها شیرجه می رفتند

همراه نمایش آهنگهای مسحور کننده ای هم می نواختند که بی اختیار

ماهیهای کوچولو را به طرف دهان کوسه ها می کشاند

در آنجا بی تردید مذهبی هم وجود داشت

که به ماهیها می آ موخت

"زندگی واقعی در شکم کوسه ها آغاز می شود"

بشنو دل دیوانه

" گاهی آنکه سراغی از تو نمیگیرد ، دلتنگترین برای دیدنت است و از شکاف چشمانش به نبودنت خیره می شود. همیشه آنکه تو او را نمی بینی نامهربان نیست. "

هر رابطه ای ؛ به هر دلیلی برایت تمام شد ! پی اش را دیگر نگیر هیچ شوک مصنوعی ! آدمها و رابطه های مرده را زنده نمی کند

 بزرگتر که شدیم مدادهایمان هم تکامل یافتند تبدیل به خودکارهایی بی رحم شدند تا یادمان بدهند که هر اشتباهی پاک شدنی نیست! اکنون اینجایم با پاک کنی یادگار از کودکی میخواهم پاک کنم این مشق کهنه ی اشتباه را ! ولی نمیتوانم

کسی که احساسات ِ تو رو بازی می گیره تنهات میذاره چند قدم اونورتر زیر ِ پایِ کسی دیگه داره لِه می شه شک نکن . .

کنون باز آ

کنون که زنده ام باز آ

که فردا روی من سنگ است

نمیخواهم که بعد از من

بگویی که دلم تنگ است!

خدا

منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست میدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

...

رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی .یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک الوده ات را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را.بجو مارا تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم،اهسته میگویم، خدایی عالمی دارد

تویی زیباتر از خورشید زیبایم.تویی والاترین مهمان دنیایم.

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من افریدم بر خودم احسنت میگفتم

مگر ایا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی.ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟رها کن ان خدای دور

آن نامهربان معبود.آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت.خالقت.اینک صدایم کن مرا.با قطره اشکی

به پیش اور دو دست خالی خودرا. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام.آیا عزیزم حاجتی داری؟

بگو جز من کس دیگر نمیفهمد.به نجوایی صدایم کن.بدان اغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات اوردم

قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد

برای درک اغوشم,شروع کن,یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان.رهایت من نخواهم کرد

^{تو غیر از من چه میجویی؟}

^{تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟}

^{تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم}

^{تو دعوت کن مرا با خود به اشکی .یا خدایی میهمانم کن}

^{که من چشمان اشک الوده ات را دوست میدارم}

^{طلب کن خالق خود را.بجو مارا تو خواهی یافت}

^{که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که}

^{وصل عاشق و معشوق هم،اهسته میگویم، خدایی عالمی دارد}

^{تویی زیباتر از خورشید زیبایم.تویی والاترین مهمان دنیایم.}

^{که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت}

^{وقتی تو را من افریدم بر خودم احسنت میگفتم}

^{مگر ایا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟}

^{هزاران توبه ات را گرچه بشکستی.ببینم من تورا از درگهم راندم؟}

^{که میترساندت از من؟رها کن ان خدای دور}

^{آن نامهربان معبود.آن مخلوق خود را}

^{این منم پروردگار مهربانت.خالقت.اینک صدایم کن مرا.با قطره اشکی}

^{به پیش اور دو دست خالی خودرا. با زبان بسته ات کاری ندارم}

^{لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم}

^{غریب این زمین خاکی ام.آیا عزیزم حاجتی داری؟}

^{بگو جز من کس دیگر نمیفهمد.به نجوایی صدایم کن.بدان اغوش من باز است}

^{قسم بر عاشقان پاک با ایمان}

^{قسم بر اسبهای خسته در میدان}

^{تو را در بهترین اوقات اوردم}

^{قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من}

^{قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور}

^{قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد}

^{برای درک اغوشم,شروع کن,یک قدم با تو}

^{تمام گامهای مانده اش با من}

^{تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید}

^{ترا در بیکران دنیای تنهایان.رهایت من نخواهم کرد}